سکوت نه از بی صداییست...

نفس هست و حرف هم،

ناگفته ها و گفته شده ها،

شنیده ها و نشنیده ها...

سکوت از نبودن بغض نیست...

از بی دردی نیست...

سکوت از عادت نیست...

از روزمرگی و فراموش شدگی،

از خواب و رخوت و بی حوصلگی،

از دلتنگی...

سکوت از فریادهای در گلو مانده است و نعره هایی که هیچ وقت شنیده نشد...

همه چیز هست و گوشی نیست برای شنیدن...

جز سکوتی که گاه و بی گاه همدم فریادهایی است که بی خبر و ناخواسته از روزهایی دور می آید.

یا شایدم روزهایی نزدیک...

از چیزهایی که فراموش شده...

از خیانت هایی که به روزگار شده...

نه، انگار... باز هم حرفی نیست!!!

سهراب سپهری